fokur fokur yazarlarının yazdığı, yazmaya çabaladığı, paylaşmaya değer bulduğu şiirlerdir.
bir gün bir güneş doğdu.
o gün en uzun günüm,
yüzümdeki gülümseme
güneşten sıcak
yüreğimdeki kıvılcım
güneşten parlak.
bir gün bir güneş battı.
ay yok, yıldız yok,
gökyüzü kaskatı.
bir ağırlık,
gönlüm kış uykusuna yattı.
bir gün, bir güneş, bir gece.
ömür gibi, kısacık.
bir aşk, bir ayrılık.
bitti, kalmadı ışık.
renklerin kadiniyim ben
ozellikle pembe renginin
hani su toz pembe olan
dunyaya umutla bakmami saglayan
sonra beyazin kadiniyim ben
saf ve temiz
siyahin kadiniyim bir de
matemim yatar gonlumde
sarinin da kadiniyim
kirmizinin da
morun da yesilin de
gozlerinin gordugu her rengin
her duygunun kadiniyim ben
ama sen oyle misin ya
hicbir renk yakismiyor sana
renkler uymuyorlar sana
sen ozel olansin
sen guzel olansin
sen bir renkle
ya da birkac renkle
sinirlandirilamayansin
o yuzden yakismiyor sana renkler
cunku sen basli basina bir renksin
basli basina bir guzelliksin
askin rengi pembedir demisler
yalan
kirmizi desen o da yalan
sen ask olduguna gore
askin rengi de sensin
egitim hayatinin ustune yazilmi$tir.
car$ambaya odev var,
yarina sunum var,
o bu degil haftaya da essay var,
sozlukte orda burda vakit harciyorum, hayir bok mu var
yarin labda quiz var, noolcak
discrete den acaba kac ki$i curve un altinda kalacak
iki satir daha yazarsam bu $iir afedersin yarrak gibi olacak,
yazayim da olsun bari, hereloeloeley.
bir neden arıyorsan yaşamaya,
o gittikten sonra,
bir yol arıyorsan,
sıkılma, ara.
ne yılları devirdin, çığlık çığlığa,
ne sularda yüzdün,
döndün balığa.
hangi yangın kül eyledi,
hangi depremde yıkıldın?
hangi yara geçmedi,
ne zaman bıraktın kendini yalnız?
bir sebep arıyorsa yıkılmaya bu çınar,
yok bir sebep.
ölmeden yıkılmayız.
duygu bana baktı
bende duygu'ya baktım
dedim kız naber
dedi ki yok yok
dedim sadece hal hatır soracaktım
dedi kusura bakma karısık aklım
vay dedim ne ayaksın
püffff dedi sanane yarrm
anladım edemeyecegim iki cift kelam
topukladım ordan vesselam
gördüm,
kördüğüm olmus saçlarından bir bit gibi düşüşümü.
sokaklar oluyordu yavaş yavaş
beni ruhsuzluğa götüren bacak haraketleri
ve daha fazlası
kaçmak mıydı bu
senden
ölü taklidi yapan gülüşlerinden
bunların hepsi neydi
kırık aynalar yontarken beynimi
bu şiir
bakmayı bilene
emsalsiz bir aynaydı.
kendine hoş geldin
...
can sıkıntısının ikamesi oldu seni sevmek,
baloncuklar koptukca halkadan.
carparak gecenlerin ruzgarı mıydı
senin nefesin miydi
anlamadım
ama baloncuklara yuklendi askımız
uctu binlerce baloncuk
patladı ansızın.
can sıkıntısı oldu simdi seni sevmek
yoksa...
yoksa,
bu şiiri neden yazayım ?
kadın pek bir sürtük;
ruhu yırtık,
damarları mavi,
kahkaları ikame,
kırmızısı yalan,
kendisi güzel
ama çok da yüce.
en güzel tamlama
en bereketli kelime
sen nesin be kadın
nereden çıktın
anice terket !!
beni mahvet !!!
huzur namevcud
bırak beni
nefes alayım
...
çıplaklarlar giyerdin,
yakıştırmazlardı sana
ama akarlardı vücudundan
saygısızca !!!
çarşaflar şahit değil mi ?
ya penceredeki akşam sefası ?
içtiğin şaraplar mı yalan konusacak ?
yapma ruhum yapma
hala güzelsin
akşam sefalarının yanında
yaşa fahişe sen yaşa !
bu dünya senin ne de olsa !
gel, gidelim.
çantamdakiler ikimize de yeter.
gidelim umudumuzu sırtlanıp,
olmak zorunda olduğumuz değil,
olmak istediğimiz yere.
en azından denemedik demeyiz.
gel, gidelim.
utangaç bir gülümseme,
sıcak bir dokunuş yeter bize.
gidelim, gidelim işte.
gel, gidelim.
doğan güneşi kucaklarız hem,
başını okşarız yalan görmemiş çocukların.
aşkı anlatırız onlara,
imkansızı.
gel, gidelim.
gidelim işte.
kimse var diye değil,
sen yoksun diye buradayım.
hazzım, hazanımdır.
bir bebek ağlaması gibi yarım,
bir agu ile bitti sandığın,
kimse var diye değil,
ben yokum diye buradayım.
her güleni, yürekten güler mi sandın?
kimse var diye değil,
sen yoksun diye burada,
işte tam burada.
sefil yalnızlığım.
bir kus gıbı ozgur
ozgur ve bagımsız
olmak
ozgur ve bagımsız
olmek.
yalnız kalıp kağıttan uçak yapmak istiyorum,
sonra attığım o uçakları biri alıp getirsin istiyorum,
gördüğünüz gibi kendimle bile çelişiyorum,
herkes gibi ben de yalnız kalmaktan korkuyorum.
olur da mevsimler bahara çalar,
bir kuş uçar yüreğinden habersiz,
unutursun beni, belli mi olur,
belki mutlu bile olursun bensiz.
güneş gözlerinde parlar yeniden,
bulutlar çekilir, yok olur hüzün,
aşk bu planı yok, gelir aniden,
eski anıları görmez ki gözün.
dün mutlu ol diyen bencil yüreğim,
bugün gülüşünden muzdarip ise,
kalmadı amacım, bitti ereğim,
olamadım sensiz, budur hadise.
çaresi yok, gönül, dinlemez ki söz.
bitap düştüm inan, ben de yoruldum.
bensiz mutluluğunu görmesin bu göz,
duymayayım hatta, zaten vuruldum.
kaçtım, gidemedim senden uzağa,
sustum, geçer dedim, olduramadım.
düştüm, düşmem sandım, böyle tuzağa,
yerini ne yapsam dolduramadım.
hop dedim bir gün
kime dediğimi bilmeden
yaşayan benim ölen de ben
ne anladım bu işten
hop deyince durdum
arkamdakilerde durmuş
ben kimim ki?
sen beni dinleyip durdun
hem yüzümü görmedin bile
anladım ki sen bir koyunsun
uyansana uyan
kendine gel!
hisli bi panda oldum adeta ben yollarda
kissli bi dudak olsam keşke bu boş odada
dissli bi rap parçası gibiyim ekleyeyim ayrıca
fekat sensiz mal gibiyim harbi söylüyom heaa
gel dedim gelmem dedi neden dedim bilmem dedi
sen dedim sensiz dedi madem dedim humm dedi
ben bilmez idim sensizliği adeta yaşıyordum ruh gibi
ikimiz de pek etkilendik en çok da senle ben; biz gibi
kafiye gelir geçer şiirdir sonuç itibariyle
yanlız geçmez duygular öle, yaşanır an itibariyle
ankara güzel şehirdir hele ki ben de orada isem
gelmem mi diyorsun? peki bi biskrem versem ?
aşağılık bir adam gibiyim
sevmek ve hissetmek isteyen
ardından şiirler yazan
işte tek bir aptal
o da benim..
başa döndü bitmez dediğin oyun
koyun misali boyun eğdin sürüye
yürüye yürüye biter sanmıştık
kanmıştık kendi yalanımıza.
kalanımıza allah sabır versin
dersin hiç yaşanmamıştı bu masal
yasal bir oyundan ibaretti yaşanan
kaşınan kendimizdik oysa
koysa koysa ne kadar koyar
doyar mı kötülüğe bu gardiyan
vardiyan bitmedi, bitmez bu yalan
kalan safi acıdan ibaret
ibret al ve bitir.
yitir içinde ne varsa
sarsa içini iyi niyet
diyet verilecekse ver
der babam da her zaman.
yaman bu acı
ilacı yok ki derman olsun
dolsun gözleri ve ağlasın.
bağlasın gözünü
özünü görsün.
dürsün yazdığı herşeyi
bir şeyi unutma sakın, yaşamak
kaçamak anlarla bezeli
ezeli yalnızlık.
*
[bkz: hoşça kal ]
son şiirim bu sana
boşuna bekleme
içinde sevgiye dair hiç bir şey yok
kendinle beraber bitirdin bendeki her şeyi
yüreğimden ne geldiyse döküyorum kâğıda
kalmadı içimde hiçbir şey sen ve sevgin adına
yok, artık unuttum ben seni
gecelerce seni düşünmek yok
bir gülüş, bir bakış için saatler tüketmek yok
en koyu umut maviliklerinde seni aramak yok
şarkılarım da sensiz çalıyor
türkülerimde ismin yok
ve artık
izmir dendiğinde bir vefasızı hatırlayıp
üzülmeyeceğim
sen izmir’i sevememe sebebim olamayacaksın
değmezmiş sana, gözümde fazla büyütmüşüm
vefasızlık kokan yüreğini
boşunaymış her şey,
anlayamamışım bunca zaman
sana yaşamak haram artık
anlamsız kıldığın dünyamda
gökyüzüne baktığımda seni görmek yok
bulutlar artık güneşime engel değil
yağmur artık senin adın olmayacak
ben var olamadım senin için hiçbir zaman
artık senin için var olabilme kaygım da yok
ve benim adımın geçtiği hiçbir yerde olamayacaksın
sana tüm günahlarımı bırakarak
ve sevgi adına yazdığım şiirleri alarak
hoşça kal diyorum
tüm günahlarımın bedelini
yokluğuna yüklüyorum
ve senin için inandığım şarkıların
nakaratlarıyla
hoşça kal diyorum…
tuval...
aciz bir tuvalde hayatı resmetme çabası,
aciz bir bedenin yaşam mücadelesi kadar cesurca mıdır..?
bir çiçeğin,
rüzgarla boynunu bükebilmek tuvalde...
bir çocuğun,
yüzünü kirletip
gözlerinin içini dünyanın pisliğinden temizleyebilmek...
terkedilmişliği,
bir bankın üzerinde insan bedeninde yığmak...
suyu,
çatlamış toprağın sevincinde çamura bulamak...
toprağın kokusunu,
amerikan bezinde buharlaştırmak...
kadının,
çıplak ruhunu sereserpelemek umarsızca...
bir çığlığı,
bakanın yüzünde patlatmak...
siyahlar içinde bir hüznü,
mutluluğun yanına yakıştırabilmek gölgelemeden...
bir arzuyu bir isteği,
avuçlarda çizmek çizgilere değmeden...
ve,
bir içten geleni,
aynı avuçlara bırakmak titretmeden utandırmadan...
yüzden düşen bin parçayı,
bir parça renkle toplayabilmek dağıtmadan...
kolay mıdır,
bir bez parçasına,
hayatın kaliteli kumaşını yamayabilmek...