şiir

duyguları kafiye ile bütünleştirerek kağıda dökmek. kağıda dökmek dedim çünkü kağıt ve kalem olmadan ilham gelmesi imkansız gibi bişey.*

örnek:
iki rayıyız
bir demiryolunun
neyi değiştirirki yakın olması
son istasyonun..
sunay akın

kafiyeli olması için kesinlikle uğraşılmaması gereken ve insanın o an kimseyle paylaşamadığı duygularını paylaştığı bir arkadaşıdır.

öyle bir son var ki bu hikayede
kestirebilmek epeyce güç
yaşanmış olanlar yaşanacak olanlara bir ayna gibi
her şey önceden planlanmış zaten
niye uğraştığımızı bile bilmiyoruz
farkına varamıyoruz belkide
ya da inanamıyoruz
kimin umrundaki
yaşamın kıyısında bir adım atmayı düşünür oldum artık
beni tutan ne inan bilmiyorum

kelimeleri inle cinin top oynadığı yerlere götürüp , bir satırın ıssızlığına bir sürü anlam sığdıran şey . çok kandırıkçı bişeydir şiir .

yakın bir ağrısın. uzak duruyorsun aşka yakınlığıma.
ben sana hayata devrik düşmeyen düşler büyütüyorum kefenimin iç cebinde.
aramızdan körkütük aşık şarkılar geçiyor, sen görmüyorsun.
sana dokundukça islenen gözlerim cana bela bakışmaları yükleniyor.
ama ayrılıktan gayrı her şeye küsüyor, sigaranın dumanından şakaklarıma savrulan efkâr.
saçlarım boyu uzuyor hayatsızlığıma çarpan çehrenin beyazından yayılan hüzün.
ellerinin az ötesinden kırık nakaratlar yuvarlanıyor gülüşüme.
bu acınılmayası acıya kahır dolu şarkıların notaları çok ağır değil mi zahmin?
kaldır aşka cevaz taşımayan yangınları kalbin üstünden ve sus sükût, içimden aşk geçiyor.
ah kalbim, düş içimden.
ayrılığın ayak seslerini duyuyorum, bende sana yer kalmadı.
topla kendini kalbim! miracına vurulduk aşkın.

kan kaybı az geliyor efkârı tütün molalı aşk zayiatına.
yarınım dünden heder. sana şiir yazmak gelmiyor içimden, içim sana şiir değil mi zaten?
nefesin uzanır mı yine kimliksiz kalmış kirpiğime, yakmak için arkasına tufan yığılan gözevimi?
bir sigara yakıp ciğerimi küllemeliyim hüznüme karşı.
yatırıp seni dizlerime, uyutmalıyım yokluğunu bir kanama boyu.
sende eğ başını rüzgâr, kalakalma yazılanın koynunda ıpıslak.

ey zahmin! ötesi sen, berisi aşk… nasıl çıkarım bu yalnızlığın içinden?
ben şehadet ederim ki, gözlerin ölümden güzel…*

her yerde. dinlemesini, söylemesini, okumasını bilmek lazım.

be hey durzu

ne ararsın tanrı ile aramda!
sen kimsin ki orucumu sorarsın?
hakikaten gözün yoksa haramda,
başı açığa niye türban sorarsın!

rakı, şarap içiyorsam sana ne.
yoksa sana bir zararım, içerim.
ikimiz de gelsek kıldan köprüye
ben dürüstsem sarhoşken de geçerim.

esir iken mümkün müdür ibadet?
yatıp kalkıp atatürk’e dua et.
senin gibi durzulerin yüzünden,
dininden de soğuyacak bu millet.

işgaldeki hali sakın unutma,
atatürk’e dil uzatma sebepsiz.
şen anandan yine çıkardın amma,
baban kimdi bilemezdin şerefsiz...

neyzen tevfik

kafiyeyi herkes yapabilir.şiir,kafiye yapabilmek değildir.dar alana sığdırılan,geniş hayal gücünün verdiği yoğun duygu içeren ve okuyucuya bu duyguları yaşatan satırlardır.

yaşamak ne güç şeymiş
kadınlar öğrettiler bana
başta anam
hamamda kaynar sular dökerek başımdan...
onlar uyandırdılar beni çocukluktan
erkek olup üstlerine çıkayım diye...
bu öyle bir esastır ki
hem yesir tüccarı olacaksın, hem yesir...
ve vücutlarının akkağıtlarına yazdığım o şiir değil,
met-cezir...
kadınlar doğurdular beni bağıra bağıra
gine onlar öldürecekler beni aşktan
bağırta bağırta...

can yücel

paul eluard yazılmış cemal süreya tarafından türkçeye çevrilmiş sevdiğim şiirlerden biridir.

şiir in çeviri ismide şiir diye geçer.

yavrum bu senin gülüşünün ardında
bütün sevda kelimeleri çırılçığlak
memelerini tutup çıkarıyorlar boynunu
sonra kalçalarını gözbebeklerini
sonra ne varsa okşayış adına
bütün bunları bulup çıkarıyorlar
seni öptüğüm zaman gözlerinden
yalnız sen göresin diye
bu sevda kelimeleri

insanın duygularını kağıda kustuğu güzel bir olgu.

öyle parçaladım ki ömrümde
sevgiyle öfke arasında
sevgimi öfke vurdu
öfkemi sevgi kaçırdı
içim parçalandı arada

[bkz: can yücel]